IL PRETE GIANNI, 
TRA LEGGENDA E LA STORIA

LA LEGGENDA E LA STORIA  
LETTERA DEL PRETE GIANNI
 

LA LEGGENDA E LA STORIA        

        Nell’ormai lontano 1177 d.C. il papa allora in carica Alessandro III ed il grande Federico Barbarossa, tentarono di rispondere alla lettera del “Prete Gianni”, lettera che si dica abbiano ricevuto tutti i grandi re viventi in quell’epoca. Ma nulla più si seppe della risposta. Scomparsa, come neve al sole, “dispersa nel deserto dell’Iraq”. Così come sembra sparire il segno tangibile del fantastico regno descritto in quel documento. Nella lettera, il Prete Gianni invitava gli altri sovrani a fare visita al suo impero. Un impero ricco di meraviglie ed il più vasto mai conosciuto. Un impero sconfinato e gremito di ricchezze inimmaginabili. 

        La leggenda collocherebbe tale regno nell’estremo Oriente, confinante con la Cina. Il padre di Gianni, anni prima, fece un sogno. Ma non un semplice sogno, una premonizione. Egli sognò un castello fatto solo di oro purissimo e di pietre preziose. Un castello con porte e pavimenti in cristallo. Un castello dove non esistevano muri interni ma solo alte colonne che si innalzavano come obelischi egizi, sorreggendo enormi carbonchi che illuminavano a giorno ogni angolo di ogni singola sala, e le arcate erano punteggiate di zaffiri che brillavano come le stelle del firmamento. Ma la profezia obbligava il sovrano a non nutrirsi d’altro al di fuori dell’acqua che sfociava 
all’interno del palazzo. Doveva berne un bicchiere tre volte al giorno, per tre anni, tre mesi, tre settimane, tre giorni e tre ore. Fatto questo il sovrano avrebbe vissuto per trecento anni tre mesi, tre settimane, tre giorni e tre ore sempre nel pieno della sua giovinezza. Scaduto il suo tempo avrebbe dovuto farsi seppellire ancora vivo restituendo con umiltà le sue carni al creatore. 

Re Quasidio, seguì alla lettere le istruzioni e, quando nacque Gianni, esso divenne re al suo posto. All’interno di questo regno, non fu solo la fonte della giovinezza a destare stupore, ma vi erano innumerevoli meraviglie, fra cui anche isole dove gli abitanti erano nutriti direttamente da Dio. Essi non coltivavano ne allevavano il bestiame, ma Dio stesso provvedeva a loro, donandogli la manna due volte la settimana. Ognuno aveva ciò che necessitava a vivere. Ogni cittadino era libero e ricco. E, per non creare diversità abissali, Gianni si fece chiamare "Prete" piuttosto che "re". Un nome umile per il più grande sovrano di tutti i tempi. Egli, si dice avesse tra i suoi cittadini anche personaggi per noi fantastici quali sagittari e sirene che, sotto il suo dominio, vivevano serenamente. Tra le varie razze c’erano anche i Gog e i Magog. Mitiche popolazioni carnivore ormai appartenenti solo alla leggenda dell’apocalisse. 

Nella lettera Presto Janne, o Prete Gianni, raccontava questo e molto di più. Ad esempio, chiunque giungesse a palazzo morente o affamato ne usciva sazio e pieno di salute. Possedeva anche una pietra miracolosa, capace di guarire da qualsiasi malattia non solo i cristiani, ma chiunque fosse intenzionato a convertirsi a questa religione. Questa pietra era simile ad un catino, grande abbastanza da contenervi un uomo. All’interno vi erano solo poche dita di acqua. Se l’uomo che vi entrava era in cuor suo un vero cristiano, veniva ricoperto di acqua fino al collo, e dopo pochi istanti l’acqua riscendeva di livello allo stesso misterioso modo in cui era salita, 
lasciando l’uomo privo di ogni sofferenza. Ma erano talmente tante le stranezze e le meraviglie contenute in questo regno, come le pietre che trasformavano l’acqua in vino o in latte, che fu facile classificarlo come mito o leggenda. Anche se Prete Gianni era cristiano, all’interno del suo regno erano pochi a seguirne le orme. Ma lui lasciò libero il suo popolo di seguire la religione prescelta, senza mai imporsi. In tutto il suo regno c’era la pace. Ogni cittadino amava l’altro, senza mai cadere nell’adulterio. Non vi erano ladri e non esisteva l’invidia, la menzogna era bandita, e se qualcuno mentiva, moriva all’istante. Le guerre cui facevano parte erano esclusivamente atte alla difesa del regno. Ma anche se solo per difesa, l’esercito del Prete Gianni era straordinario, composto da migliaia di guerrieri di ogni razza. Persino le splendide amazzoni combattevano al suo fianco.

Possibile che tutto questo fosse solo frutto della fantasia medievale? E, che dire della sua lettera? Pagine e pagine in latino dove descrive il suo fantastico regno.

Fonti storiche recenti vedrebbero infatti questo personaggio come tutt’altre che mitologico, ad esempio, il suo nome è stato ritrovato su diverse mappe dell’epoca, ne è un esempio il “Globo di Behaim”. La figura del Prete Gianni viene tramandata per la prima volta dai Re Magi, che assegnarono a lui ed al Patriarca Tommaso le redini del potere spirituale, a tutti i sovrani, vescovi e potenti. Così è narrato da Giovanni da Hildesheim, nella sua "Historia Trium Regum" (Storia dei Tre Magi).

Il Dottor Oppert, studiò attentamente questa figura e la individuò nel nome di Yeliutashe, re della dinastia Liao, e il magico regno nel Kara Khitai, da lui fondato nel 906. La famosa “Lettera del Prete Gianni”, non sarebbe dunque nient’altro che una richiesta di aiuto militare inviata da un suo discendente. Questo coinciderebbe con il racconto di Marco Polo, che vede questo re in guerra contro 
i Mongoli, suoi tributari, fino alla sconfitta per mano di Gengis Khan verso il 1200. Secondo Marco Polo, “Presto Giovanni” era un titolo, un titolo di origine manichea. Un titolo che si ereditava, di padre in figlio. Così come vassallo del Khan mongolo fu re Giorgio, erede del re Yeliutshe, che portava ancora il titolo di Prete Gianni e fu poi convertito da Frate Giovanni di Montecorvino, nel 1292.

Arianrhod

LETTERA DEL PRETE GIANNI

Presbiter Iohannes, potentia et virtute Dei et domini nostri Iesu Christi dominus dominantium, 
Emanueli, Romeon gubernatori, salute gaudere et gratia ditandi ad ulteriora transire. 
Nuntiabatur apud maiestatem nostram, quod diligebas excellentiam nostram et mentio altitudinis 
nostrae erat apud te. Sed per apocrisiarium nostrum cognovimus, quod quaedam ludicra et iocunda 
volebas nobis mittere, unde delectaretur iusticia nostra. 
Etenim si homo sum, pro bono habeo, et de nostris per apocrisiarium nostrum tibi aliqua 
transmittimus, quia scire volumus et desideramus, si nobiscum rectam fidem habes et si per omnia 
credis in domino nostro Iesu Christo. 
Cum enim hominem nos esse cognoscamus, te Graeculi tui Deum esse existimant, cum te mortalem et 
humanae corruptioni subiacere cognoscamus. De consueta largitatis nostrae munificentia, si 
aliquorum, quae ad gaudia pertinent, habes indigentiam, per apocrisiarium nostrum et per scedulam 
dilectionis tuae nos certifica et impetrabis. Accipe ierarcham in nomine nostro et utere tibi, quia 
libenter utimur lechito tuo, ut sic confortemus et corrobore mus virtutem nostram ad invicem. Tigna 
quoque nostrum respice et considera. Quodsi ad dominationem nostram venire volueris, maiorem et 
digniorem domus nostrae te constituemus, et poteris frui habundantia nostra, et ex his, quae apud 
nos habundant, si redire volueris, locupletatus redibis. Memorare novissima tua et in aeternum non peccabis. 
Si vero vis cognoscere magnitudinem et excellentiam nostrae celsitudinis et in quibus tennis 
dominetur potentia nostra, intellige et sine dubitatione crede, quia ego, presbiter Iohannes, 
dominus sum dominantium et praecello in omnibus divitiis, quae sub caelo sunt, virtute et potentia 
omnes reges universae terrae. Septuaginta duo reges nobis tributarii sunt. Devotus sum christianus, 
et ubique pauperes christianos, quos clementiae nostrae regit imperium, defendimus et elemosinis 
nostris sustentamus. In voto habemus visitare sepulchrum domini cum maximo exercitu, prout decet 
gloriam maiestatis nostrae humiliare et debellare inimicos crucis Christi et nomen eius benedictum exaltare. 
In tribus Indiis dominatur magnificentia nostra, et transit terra nostra ab ulteriore India, in qua 
corpus sancti Thomae apostoli requiescit, per desertum et progreditur ad solis ortum, et redit per 
declivum in Babilonem desertam iuxta turrim Babel. Septuaginta duae provinciae serviunt nobis, 
quarum paucae sunt christianorum, et unaquaeque habet regem per se, qui omnes sunt nobis tributarii. 
In terra nostra oriuntur et nutriuntur elephantes, dromedarii, cameli, ypotami, cocodrilli, 
methagallinarii, cametheternis, thinsiretae, pantherae, onagri, leones albi et rubei, unsi albi, 
merulae albae, cicades mutae, grifones, tigres, lamiae, hienae, boves agrestes, sagittarii, homines 
agrestes, homines cornuti, fauni, satiri et mulieres eiusdem generis, pigmei, cenocephali, gygantes, 
quorum altitudo est quadraginta cubitorum, monoculi, cyclopes et avis, quae vocatur fenix, et rete 
omne genus animalium, quae sub caelo sunt.
Habemus alias gentes, quae solummodo vescuntur carnibus tam hominum quam brutorum animalium ei 
abortivorum, quae nunquam timent mori. Et cum ex bis aliquis moritur, tam parentes eius quam 
extranei avidissime comedunt eum, dicentes: "Sacratissimum est humanam carnem manducare". Nomina 
quarum sunt haec: Gog et Magog, Amic, Agic, Arenar, Defar, Fontineperi, Conei, Samantae, Agrimandi, 
Salterei, Armei, Anofragei, Annicefalei, Tasbei, Alanei. Istas nempe et alias multas generationes 
Alexander puer magnus, rex Macedonum, conclu sit inter altissimos montes in partibus aquilonis. Quas 
cum volumus ducimus super inimicos nostros et data eis licentia a maiestate nostra, quod eos 
devorent, continuo nullus ho minum, nullum animalium remanet, quin statim devoretur. Inimicis namque 
devoratis, reducimus eas ad propria loca. Et ideo reducimus, quia, si absque nobis reverterentur, 
omnes homines et universa animalia, quae invenirent, penitus devorarent. Istae quidem pessimae 
generationes ante consummationem saeculi tempore Antichristi egredientur a quatuor partibus terrae 
et circuibunt universa castra sanctorum et civitatem magnam Romam, quam proposuimus dare filio 
nostro, qui primo nascetur nobis, cum universa Italia et tota Germania et utraque Gallia, cum 
Anglia, Britannia et Scotia; dabimus ei Hispaniam et totam terram usque ad mare coagulatum. Nec 
mirum, quia numerus earum est sicut harena, quae est in litore maris, quibus certe nulla gens, 
nullum regnum resistere poterit. Hae vero generationes, sicut quidam propheta prophetavit, propter 
suas abhominationes non erunt in iudicio, sed deus mittet super eas ignem de caelo, et ita 
consummabit eas, quod nec etiam cinis ex eis remanebit.
Terra nostra melle fluit lacte habundat. In aliqua terra nostra 
nulla venena nocent nec garrula rana coaxat, 
scorpio nullus ibi, nec serpens serpit in herba. 
Venenata animalia non possunt habitare in eo loco nec aliquos laedere. Inter paganos per quandam 
provinciam nostram transit fluvius, qui vocatur Ydonus. Fluvius iste de paradiso progrediens 
expandit sinus suos per universam provinciam illam diversis meatibus, et ibi inveniuntur naturales 
lapides, smaragdi, saphiri, carbunculi, topazii, crisoliti, onichini, berilli, ametisti, sardii et 
plures preciosi lapides. Ibidem nascitur herba, quae vocatur assidios, cuius radicem si quis super 
se portaverit, spiritum immundum effugat et cogit eum dicere, quis sit et unde sit et no men eius. 
Quare immundi spiritus in terra illla neminem audent invadere. In alia quadam provincia nostra 
universum piper nascitur et colligitur, quod in frumentum et in annonam et corium et pannos 
commutatur. Est au tem terra illa nemorosa ad modum salicti, plena per omnia serpentibus. Sed cum 
piper maturescit, accendunt nemora et serpentes fugientes intrant cavemas suas, et tunc excuti tur 
piper de arbusculis et desiccatum coquitur, sed qualiter coquatur, nullus extraneus scire 
permittitur. Sed cum piper maturescit veniunt universi populi de proximis regionibus, secum ferentes 
paleas, stipulas et tigna aridissima, quibus cingunt totum nemus undique, et cum ventus flaverit 
vehementer, ponunt ignem infra nemus et extra, ne aliquis serpens extra nemus possit exire, et sic 
omnes serpentes in igne fortiter accenso moriuntur praeter illos, qui suas intrant cavemas. Ecce 
consumpto igne viri et mulieres, parvi et magni, portantes furcas in manibus, intrant nemus et omnes 
serpentes assos furcis extra nemus proiciunt et ex eis densissimos acervos componunt, veluti in area 
fit paleis granis excussis. Sic siccatur piper et de arbusculis combustis colligitur et coquitur.
Quod nemus situm est ad radicem montis Olimpi, unde fons perspicuus oritur, omnium in se specierum 
saporem retinens. Variatur autem sapor per singulas horas diei et noctis, et progreditur itinere 
dierum trium non longe a paradyso, unde Adam fuit expulsus. Si quis de fonte illo ter ieiunus 
gustaverit, nullum ex illa die infirmitatem patietur, semperque erit quasi in aetate XXX duorum 
annorum, quamdiu vixerit. Ibi sunt lapilli, qui vocantur midriosi, quos frequenter ad partes nostras 
deportare solent aquilae, per quos reiuvenescunt et lumen recuperant. Si quis illum in digito 
portaverit, ei lumen non deficit, et si est imminutum, restituitur et cum plus inspicitur, magis 
lumen acuitur. Legitimo carmine consecratus hominem reddit invisibilem, fugat odia, concordiam parat, pellit invidiam.
Inter cetera, quae mirabiliter in terra nostra contingunt, est harenosum mare sine aqua. Harena enim 
movetur et tumescit in undas ad similitudinem omnis maris et nunquam est tranquillum. Hoc mare neque 
navigio neque olio modo transiri potest, et ideo cuiusmodi terra ultra sit sciri non potest. Et 
quamvis omnino careat aqua, inveniuntur tamen iuxta ripam a nostra parte diversa genera piscium ad 
comedendum gratissima et sapidissima, alibi nunquam visa. Tribus dietis longe ab hoc mari sunt 
montes quidam, ex quibus descendit fluvius lapidum eodem modo sine aqua, et fluit per terram nostram 
usque ad mare harenosum. Tribus diebus in septimana fluit et labuntur parvi et magni lapides et 
trahunt secum tigna usque ad mare harenosum, et postquam mare intraverit fluvius, lapides et tigna 
evanescunt nec ultra apparent. Nec quamdiu fluit, aliquis eum transire potest. Aliis quatuor diebus patet transitus.
Est etiam inter mare harenosum et inter praedictos montes in planicie lapis admirandae virtutis, vim 
in se habens fere incredibilis medicinae. Curat enim tantum christianos vel id fieri cupientes, a 
quacumque detineantur infirmitate, hoc modo. Est lapis quidam cavus ad modum conchae aeneae, in quo 
semper est aqua in altitudine quatuor digitorum, et custoditur semper a duobus senibus, reverendae 
sanctitatis viris. Illi primo interrogant venientes, si Christiani sint vel fieri velint, deinde, si 
sanitatem toto corde desiderent. Quod quum fuerint pro fessi, vestibus propriis exuti, intrant 
concham. Et si vera professi sunt, aqua incipit crescere et adeo crescit, quod cooperit ita eum 
totum, quod super caput eius ascendit. Idque tercio facit. Deinde paulatim decrescit et redit ad 
cottidianam mensuram. Et sic qui intraverat ascendit de aqua sanus factus a lepra vel a quacumque 
detinebatur infirmitate.
Iuxta desertum inter montes inhabitabiles sub terta fluit rivulus quidam, ad quem non patet aditus 
nisi ex fortuito casu. Aperitur enim aliquando terra et si quis inde transit tunc potest intrare et 
sub velocitate exire, ne forte terra claudatur. Et quicquit de harena rapit, lapides precio si sunt 
et gemmae preciosae, quia harena et sabulum nichil sunt nisi lapides preciosi et gemmae preciosae. 
Et rivulus iste fluit in aliud flumen amplioris magnitudinis, in quod homines terrae nostrae intrant 
et maximam habun dantiam preciosorum lapidum inde trahunt; nec audent illos vendere, nisi prius 
excellentiae nostrae ipsos demonstrent. Et si eos in thesauro nostro vel ad usum potentiae nostrae 
retinere volumus data medietate precii accipimus; sin autem, libere eos vendere possunt. Nutriuntur 
autem in terra illa pueri in aqua, ita ut propter inveniendos lapides aliquando tribus vel quatuor 
mensibus sub aqua tantum vivant.
Ultra fluvium vero lapidum sunt X tribus Iudaeorum, qui quamvis fingant sibi reges, servi tamen 
nostri sunt et tributarli excellentiae nostrae.
In alia quadam provincia iuxta torridam zonam sunt vermes, qui lingua nostra dicuntur salamandrae. 
Isti vermes non possunt vivere nisi in igne, et faciunt pelliculam quandam circa se, sicut alli 
vermes, qui faciunt sericum. Haec pellicula a dominabus palatii nostri studiose ope ratur, et inde 
habemus vestes et pannos ad omnem usum excellentiae nostrae. Isti panni non nisi in igne fortiter ac censo lavantur.
In auro et argento et lapidibus preciosis, elephantibus, dromedariis, camelis et canibus habundat 
serenitas nostra. Omnes extraneos hospites et peregrinos recipit mansuetudo nostra. Nullus pauper 
est inter nos. Fur nec praedo invenitur apud nos, nec adulator habet ibi locum neque avaricia. Nulla 
divisio est apud nos. Homines nostri habundant in omnibus diviciis. Equos paucos habemus et viles. 
Neminem nobis habere credimus parem in diviciis nec in numero gentium. 
Quando procedimus ad bella contra inimicos nostros, XIII cruces magnas et praecelsas, factas ex auro 
et lapidibus pretiosis, in singulis plaustris loco vexillorum ante faciem nostram portari facimus, 
et unamquamque ipsarum secuntur X milia militum et C milia peditum armatorum, exceptis aliis, qui 
sarcinis et curribus et inducendis victualibus exercitus deputati sunt. Cum vero simpliciter 
equitamus, ante maiestatem nostram praecedit lignea crux, nulla pictura neque auro aut gemmis 
ornata, ut semper simus memores passionis domini nostri Iesu Christi, et vas unum aureum, plenum 
terra, ut cognoscamus, quia caro nostra in propriam redigetur originem id est terram. Et aliut vas 
argenteum, plenum auro, portatur ante nos, ut omnes intelligant nos dominum esse dominantium. 
Omnibus diviciis, quae sunt in mundo, superhabundat et praecellit magnificentia nostra.
Inter nos nullus mentitur, nec aliquis potest mentiri. Et si quis ibi mentiri coeperit, statim 
moritur id est quasi mortuus inter nos reputatur, nec eius mentio fit apud nos id est nec honorem 
ulterius apud nos consequitur. Omnes sequimur veritatem et diligimus nos invicem. Adulter non est 
inter nos. Nullum vicium apud nos regnat. Singulis annis visitamus corpus sancti Danielis prophetae 
cum exercitu magno in Babilone deserta, et omnes armati sunt propter tyros et alios serpentes, qui 
vocantur terrentes. Apud nos capiuntur pisces, quorum sanguine tinguitur purpura. Municiones habemus 
multas, gentes fortissimas et diversiformes. Dominamur Amazonibus et etiam Pragmanis.
Palatium vero, quod inhabitat sublimitas nostra, ad instar et similitudinem palacii, quod apostolus 
Thomas ordinavit Gundoforo, regi Indorum, in officinis et reliqua structura per omnia simile est 
illi. Laquearia, tigna quoque et epistilia sunt de lignis cethim. Coopertura eius dem palacii est de 
ebeno, ne aliquo casu possit comburi. In extremitatibus vero super culmen palacii sunt duo poma 
aurea, et in unoquoque sunt duo carbunculi, ut aurum splendeat in die et carbunculi luceant in 
nocte. Maiores palacii portae sunt de sardonico immixto cornu cerastis, ne aliquis latenter possit 
intrare cum veneno, ceterae ex ebeno, fenestrae de cristallo. Mensae, ubi curia nostra comedit, 
aliae ex auro aliae ex ametisto, columpnae, quae sustinent mensas, ex ebore. Ante palacium nostrum 
est platea quaedam, in qua solet iusticia nostra spectare triumphos in duello. Pavimentum est de 
onichino et parietes intexti onichino, ut ex virtute lapidis animus crescat pugnantibus.
In praedicto palacio nostro non accenditur lumen in nocte nisi quod nutritur balsamo. Camera, in qua 
requiescit sublimitas nostra, mirabili opere auro et omni genere lapidum est ornata. Si vero alicubi 
propter ornatum sit onichinus, circa ipsum eiusdem quantitatis quatuor sunt corneolae, ut ex virtute 
earum iniquitas onichini temperetur. Balsamum semper in eadem camera ardet. Lectus noster est de 
saphiro propter virtutem castitatis. Mulieres speciosissimas habemus, sed non accedunt ad nos nisi 
causa procreandorum filiorum quater in anno, et sic a nobis sanctificatae, ut Bersabee a David, 
redit unaquaeque ad locum suum.
Semel in die comedit curia nostra. In mensa nostra comedunt omni die XXX milia hominum praeter ingre 
dientes et exeuntes. Et hi omnes accipiunt expensas singulis diebus de camera nostra tam in equis 
quam in aliis expensis. Haec mensa est de pretioso smaragdo, quam su stinent duae columpnae de 
ametisto. Huius lapidis virtus neminem sedentem ad mensam permittit inebriari.
Ante fores palatii nostri iuxta locum, ubi pugnantes in duello agonizant, est speculum praecelsae 
magnitudinis, ad quod per CXXV gradus ascenditur. Gradus vero sunt de porfiritico, partim de 
serpentino et alabastro a tercia parte inferius. Hinc usque ad terciam partem superius sunt de 
cristallo lapide et sardonico. Superior vero tercia pars de ametisto, ambra, iaspide et panthera. 
Speculum vero una sola columpna innititur. Super ipsam vero basis iacens, super basim columpnae 
duae, super quas item aliabasis et super ipsam quatuor columpnae, super quas item alia basis et 
super ipsam VIII columpnae, super quas item alia basis et super ipsam columpnae XVI, super quas item 
alia basis, super quam columpnae XXXII, super quas item alia basis et super ipsam columpnae LXIIII, 
super quas item alia basis, super quam item columpnae LXIIII, super quas item alia basis et super 
ipsam columpnae XXXII. Et sic descendendo diminuuntur columpnae, sicut ascendendo creverunt, usque 
ad unam. Columpnae autem et bases eiusdem generis lapidum sunt, cuius et gradus, per quos ascenditur 
ad eas. In summitate vero supremae columpnae est speculum, tali arte consecratum, quod om nes 
machinationes et omnia, quae pro nobis et contra nos in adiacentibus et subiectis nobis provinciis 
fiunt, a contuentibus liquidissime videri possunt et cognosci. Custoditur autem a XII milibus 
armatorum tam in die quam in nocte, ne forte aliquo casu frangi possit aut deici.
Singulis mensibus serviunt nobis reges VII, unus quisque illorum in ordine suo, duces LXII, comites 
CCCLXV in mensa nostra, exceptis illis, qui diversis officiis deputati sunt in curia nostra. In 
mensa nostra comedunt omni die iuxta latus nostrum in dextra parte archiepiscopi XII, in sinistra 
parte episcopi XX, praeter patriarcham sancti Thomae et protopapaten Sarmagantinum et 
archiprotopapaten de Susis, ubi thronus et solium gloriae nostrae residet et palacium imperiale. 
Quorum unusquisque singulis mensibus redeunt ad domum propriam per vices suas. Ceteri a latere 
nostro nunquam discedunt. Abbates vero secundum numerum dierum anni serviunt nobis in capella nostra 
et singulis mensibus redeunt ad propria, et alii totidem singulis kalendis ad idem officium capellae revertuntur. 
Habemus aliud palatium non maioris longitudinis sed maioris altitudinis et pulcritudinis, quod 
factum est per revelationem, quae, antequam nasceremur, apparuit patri nostro, qui ob sanctitatem et 
iusticiam, quae mirabili ter vigebant in eo, vocabatur Quasideus. Dictum nam que est ei in somnis: 
"Fac palatium litio tuo, qui nasciturus est tibi, qui erit rex regum terrenorum et dominus 
dominantium universae terrae. Et habebit illud palatium a Deo sibi totem gratiam collatam: quod ibi 
nullus unquam esuriet, nullus infirmabitur, nullus etiam intus existens poterit mori in illa die, 
qua intraverit. Et si validissimam famem quis habuerit et infirmetur ad mortem, si intraverit 
palatium et steterit ibi per aliquam moram, ita exiet satur, ac si de centum ferculis comedisset, et 
ita sanus, quasi nullam infirmitatem in vita sua passus fuisset".
Nascetur etiam in eo fons quidam super omnia sapidissimus et odoriferus, qui nunquam exibit de 
palacio, sed de uno angulo, quo nascetur, fluet per palacium ad alium angulum ex adverso, et ibi 
recipiet eum terra, et sub terra revertetur ad ortum suum, quemadmodum sol de occidente revertitur 
sub terra ad orientem. Sapiet enim in ore cuiusque gustantis quicquid optabit comedere et bibere. 
Tanto siquidem odore replebit palacium, ac si omnia genera pigmentorum, aromatum et unguentorum ibi 
pilarentur et commoverentur et multo his plus omnibus. De quo quidem fonte si quis per triennium et 
trimensium et tres septimanas et per tres dies et per tres horas omni die ter ieiunus gustaverit et 
in tribus horis ita gustaverit, quod nec ante ipsam horam et post horam, sed in spacio, quod est 
infra principium et finem uniuscuiusque istarum trium horarum, ter ieiunus gustaverit, ante siquidem 
trecentos annos et tres menses et tres septimanas et tres dies et tres horas non morietur, et erit 
semper in aetate extremae iuventutis. Porro quicumque tamdiu vixerit, in ultima die praedictorum 
temporum convocabit parentes et amicos suos et dicet eis: "Amici mei et proximi mei, ecce iam cito 
moriar. Rogo vos, ut claudatis super me sepul chrum, et orate pro me". Hoc nempe dicto ilico 
intrabit sepulchrum et, valedicens eis, deponet se, quasi velit dormire et ut impleatur prophetia 
"finita iam hora reddet animam creatori suo". Videntes autem hoc omnes more solito plangent super 
corpus dilecti et clauso sepulchro commendant eum domino et recedunt. Mane facto Quasideus, pater 
meus, perterritus de tanta visione, surrexit et, cum cogitaret et multum esset sollicitus, audivit 
alti sonam vocem, quam et omnes, qui secum aderant, audie runt dicentem: "O Quasideus, fac quod 
praeceptum est tibi, noli aliquo modo hesitare, quia omnia erunt, sicut tibi praedicta sunt".Ad 
istam nempe vocem admodum confortatus est pater meus et statim praecepit palatium fieri, in cuius 
compositione non sunt misi lapides preciosi et aurum optimum liquatum pro cemento. 
Caelum eiusdem, id est tectum, est de lucidissimis saphiris, et clarissimi topazii passim sunt 
interpositi, ut saphiri ad similitudinem purissimi caeli et topacii in modum stellarum palatium 
illuminent. Pavimentum vero est de magnis tabulis cristallinis. Camera nec alia divisio est infra 
palatium. Quinquaginta columnae de auro purissi mo ad modum acus formatae intra palatium iuxta 
parietes sunt dispositae. In unoquoque angulo est una, reliquae infra ipsas locatae sunt. Longitudo 
unius cuiusque columpnae est LX cubitorum, grossitudo est, quantum duo homines suis ulnis 
circumcingere possunt, et unaquaeque in suo cacumine habet unum carbunculum adeo magnum, ut est 
magna amphora, quibus illuminatur palatium ut mundus illuminatur a sole. Sed si quaeris, quare 
columpnae sint ut acus acutae? Hac videlicet de causa, quia, si ita essent grossae superius ut 
inferius, pavimentum et totum palatium non ita illuminaretur splendore carbunculorum. Tanta est 
namque claritas ibi, ut nichil tam exiguum, tam subtile possit excogitari, si in pavimento esset, 
quin posset ab aliquo intueri. Nulla fenestra nec aliquod foramen est ibi, ne claritas carbunculorum 
et aliorum lapidum claritate serenissimi caeli et solis aliquo modo possit obnubilari. Porta est una 
in eo de purissimo et lucidissimo cristallo, circumcincta de auro fulvissimo, posita ad orientem, 
altitudo cuius est centum XXX cubitorum, quae quando sublimitas nostra venit ad palatium, per se 
aperitur et clauditur, nullo eam tangente. Sed quando alli intrant, ostiarii eam claudunt et 
aperiunt. Omni siquidem die intramus palacium istud ad bibendum de fonte, quando sumus in civitate 
illa, in qua est palacium, quae dicitur Briebric. Quando vero equitamus, facimus de fonte illo, 
quocumque imus, nobiscum portari, et omni die ter ieiuni gustamus, sicut in paterna visione 
praeceptum est. In die nativitatis nostrae et cotiens coronamur, intramus palatium istud et tamdiu 
sumus intus, donec po tuissemus ibi comedisse, et inde eximus saturi, ac si omni genere ciborum essemus repleti.
Si iterum quaeris, cum creator omnium fecerit nos praepotentissimum et gloriosissimum super omnes 
mortales, quare sublimitas nostra digniori quam presbiteratus nomine nuncupari se non permittat, non 
debet prudentia tua admirari. Plures enim in curia nostra ministeriales habemus, qui digniori nomine 
et officio, quantum ad ecclesiasticam dignitatem spectat, et etiam malori quam nos in divinis 
officiis praediti sunt. Dapifer enim noster primas est et rex, pincerna noster archiepiscopus et 
rex, camera rius noster episcopus et rex, marescalcus noster rex et archimandrita, princeps cocorum 
rex et abbas. Et icirco altitudo nostra non est passa se nominari eisdem nominibus aut ipsis 
ordinibus insigniri, quibus curia nostra piena esse videtur, et ideo minori nomine et inferiori 
gradu propter humilitatem magis elegit nuncupari. De gloria et potentia nostra non possumus ad 
praesens satis tibi dicere. Sed cum veneris ad nos, dices, quia vere sumus dominus dominantium 
universae terrae. Hoc tantillum interim scias, quod extenditur terra nostra in partem unam fere ad 
quatuor menses in amplitudine, in altera vero parte nemo potest scite quantum protendatur dominium nostrum.
Si potes dinumerare stellas caeli et harenam maris, dinumera et dominium nostrum et potestatem nostram.

Link utili
http://www.alalba.it/Storia-Prete-Gianni-Medioevo.htm
http://www.medioevo.com/me_nav_storie/gianni_01.htm
http://www.accademiajr.it/bibvirt/giannitxt.html